Herkes beraberinde taşıdığı bir parmaklığın ardında yaşıyor.
Dönüşüm-Franz Kafka
3’ü 13 geçe
Bir dilemma zihninin kuyularında çırpınan, Ve kelebeğe anlatılan serüven, asla yaşayamayacağı. Ölmeden girdiğin morg, Donan zihninin saatleri saydığı. – Kursağında kalan hayaller, Arkanda saklanan sırlar, Şast benliğini lâşe ederken, Sükunet içinde kalabilir misin? – Travmaları azan lerzân bir vücut, Pestenkerâni bir aşk hikayesi, Vicdanını sızlatan. Kaç perde var oyunda? – Geldiğinde sekerat burnunun dibine, Vehm…
Zevk-i Şayan
Bir zaman ki gelir sinsice Yapışır yakana gizlice Yaşar idrak edemeden Mevsimler vurup idrak edince Anlar neden yapıştığını bu illete Yine de akıl erdiremez bu duruma Ne haddine sorgulamak neden diye O bedende yaşamaya mecbursun’ der üstat Ne zaman özgür olacağım? Üstat cevap verir sessizce; kabullendiğinde. Tuzla buz kaybolursun ortalıktan Yine gelirsin yıllar ardından Kurtulamazsın…
Kazma
İnsan hep kendi kuyusunu kazar di mi? Hatta bazen küreği birine verir der ki rica etsem biraz da sen kazar mısın? Nedenini sormaz. İyilik ettim sanar, tabi der ve kazdıkça kazar o derin kuyuyu. Ne için kazdığını ne kadar süredir kazdığını bilmez. Bu insan benim elime neden bu küreği verdi der durur sadece. Neden yaptı…
Yeni içerik doğrudan gelen kutunuza iletilsin.